|
Atölyede
Sanat, edebiyat, şiir, arkadaşlık… Resim nerede başlar, öykü nerede biter? Söyleşiler ne zamana, ne de mekâna sığar. Öğretmen, öğrenci, ressam, yazar, insan… Kimin ne olduğunun ne önemi var, hep birlikte yaratılan bir ortam burası: Atölye Andaç.
Van Gogh’un kayıkları bekler, mırıldanır, Degas’ın balerinleri dans etmeye hazırlanır, Picasso pipo içen adamı tasarlar. Yalnızlık, mutluluk, dostluk, yeniden yeniden uyanır, tomurcuklar patlar, karanlık arada bir başını kaldırır. Herkes gidip resimler içine kapandığında, kahkahalar, sözcükler, gülücükler, sorular, ezgiler, sindikleri yerden çıkıp sadeliğin, dinginliğin kucağında yiter. O sonsuz türkü her gün yeniden söylenir.
|
 |
|
|
|